Van twijfel naar rust

Ik had nooit gedacht dat ik dit zou opschrijven. Jarenlang leefde ik met het idee dat geloof iets was voor andere mensen. Mensen die het makkelijker hadden, of die er van huis uit mee waren opgegroeid.

Dat veranderde op een doordeweekse dinsdagavond. Een collega vroeg of ik mee wilde naar een dienst. Ik ging vooral mee om er vanaf te zijn. Wat ik daar hoorde ging niet over regels of over wat ik allemaal fout deed, maar over genade. Over een God die mij al kende voordat ik Hem zocht.

In de weken daarna is er iets in me losgekomen. Ik ben gaan bidden, eerst onhandig en met veel twijfel. Er is voor me gebeden en ik voelde voor het eerst in jaren rust. De angst die me ’s nachts wakker hield is stap voor stap minder geworden.

Inmiddels ben ik gedoopt. Niet omdat mijn leven perfect is. Dat is het niet, maar omdat ik weet bij wie ik hoor. Als je dit leest en je herkent iets van die twijfel: begin gewoon. Hij komt je tegemoet.